..:: او امید هر دل بشکسته است**او شهید بین دیوارو در است  ::..

خواستم بگويم:
فاطمه دختر خديجه بزرگ است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم كه: فاطمه دختر محمد(ص) است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم كه: فاطمه همسر على (ع) است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم كه: فاطمه مادر حسنين است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم كه: فاطمه مادر زينب است.
باز ديدم كه فاطمه نيست.
نه، اينها همه هست و اين همه فاطمه نيست.
فاطمه، فاطمه است... (دکتر شریعتی)

                                                                                              تسلیت میگم...

..:: يكي نه مثل خودم(از نوشته هام)

امشب شهر خيلي تاريك بود...تاريك تاريك(برق رفته بود).وقتي پياده با عماد برميگشتيم خواستم زمزه كنم آخه اين تاريكي برام تازگي نداشت.بهم گفت شعر نگي ها..آخه نمي خواست اونم الهام بگيره.ولي تو دلم ...

سر به گريبان

دلي سوخته !

چشم در انتظار ..

افروخته

پنجره ي بسته

هواي كهنه

كنج اتاق...

با تاريكي نشسته

فكر ميكنه

دنياش همين اتاقه

كه صبح پاشه..با غصه هاش بسازه!

شب ها، اگه شانس بياره ،بخوابه!

.

.

يادش بخير

يه روزايي...

همووون...اون!

دلداريمون ميداد...

ميخندوندمون...

حالا چرا؟؟

راستي چرا مسلمون؟؟

.

.

چيزي نگفت!!

وقتي كه خواستم برم..فهميدم!

توي چشاش

تكه ي ابري پر زد..

..:: خواستم (از نوشته های خودم)

 

باز هم ديدمت

خواستم نگاهم را از تو بردارم

اما نشد

خواستم فراموشت كنم

اما نشد

خواستم من نباشم تا تو باشي

اما نشد

آمدي نزديك تر

خواستم تا بگويم خواهشم را

اما نشد

باز هم ديدمت.. اما !

آن دو لحظه ،سوختم از درون

تو كه رفتي..

خواستم تا بيايم پا به پايت

خواستم تا نگاهم باشد همراهت

خواستم تا بماني

خواستم ما بشويم.

خواستم...

اما نشد...

...: زندگی شاید!! (باز از معدود اشعار خودم)

 

زندگي شايد،در همين نزديكي ست

                             آنسوي پرچين ها

آنسوي پرچين باغي ست

                             با درختان گيلاس

                                      شاخه هاشان پُر بار

قطعه اي از ماه است

                           آمده روي زمين

قطعه اي نوراني با جلايي زيبا

                           مي نوازد دل را

عصر آن روز كه من

                       گذرم آنسوي پرچين افتاد

سنگ شد ثانيه ها

                      و زمان از تب و تابش كم شد

كشتي خاطره هايم انگار

                     لنگر انداخته بود

                     و مرا در دل آن باغ به خود غرق نمود

آري اينجا انگار

                   وسعتي از درياست

                        با درختاني پُرٍ از مرواريد

       مانده ام !تا چه كنم!

       چندي از گيلاس خورم؟

       لذت از باغ برم؟

       نه ! كه من نآمده سيراب شدم...